Met dank aan Stijn en Puree Soiree

Sprinters

10. Basilisk (info)

De basilisk is niet alleen de bad guy uit het tweede Harry Potter-boek, het is ook een soort hagedis die vooral in Centraal-Amerikaanse oerwouden terug te vinden is. Een basilisk haalt topsnelheden van 11 km/u maar dat is niet wat hem uniek maakt. Deze hagedis kan namelijk op water lopen. Wanneer zijn snelheid hoog genoeg is, kan hij door gebruik te maken van zijn speciale poten de oppervlaktedruk van het water lang genoeg vasthouden om erover heen te kunnen rennen. Zo ontsnapt hij makkelijk aan jagers die in water niet zo snel kunnen bewegen. Vooral jonge basilisken zullen bij het wegvluchten over water lopen. De oudere dieren zullen er eerder voor kiezen om weg te zwemmen. Zijn vermogen om op water te lopen heeft hem de bijnaam Jezus-hagedis opgeleverd.

9. Worm (info)

Wat waarschijnlijk een van de saaiste dieren op aarde moet zijn, blijkt eveneens een van de snelste. De worm is het snelste dier zonder poten. Wormen halen een gemiddelde snelheid van ongeveer 15 meter per uur. Aangezien ze onder de grond leven, moeten ze hiervoor tunnels graven. En aangezien ze geen poten hebben, kunnen ze dat enkel doen door alle aarde waar ze door willen ploeteren, weg te kauwen. Een worm herkauwt dagelijks zijn eigen lichaamsgewicht aan aarde. Smakelijk.

8. Haas (info)

Dat hazen snelle dieren zijn, is niet meer dan logisch. Ze moeten snel zijn om te overleven en uit de buurt te kunnen blijven van bijvoorbeeld jachthonden. De topsnelheid van een haas ligt op ongeveer 70 km/u, dubbel zo snel als een menselijke sprinter. Een haas legt per sprong ook de dubbele afstand van een mens af, in verhouding uiteraard. Die grote sprongen kunnen ze maken dankzij hun uitermate flexibele achterpoten. Die gaan in een sprong van volledige gestrekte toestand achteraan hun lichaam tot geplooide toestand aan hun kin. Een memorabele filmscène waarin een haas centraal staat, is natuurlijk de weddenschap uit Snatch:

7. Bidsprinkhaankreeft (info) en pistoolgarnaal (info)

Op de zevende plaats staan twee interessante en agressieve onderwaterdieren. Eerst is er de bidsprinkhaankreeft. Deze half kreeft-half garnaal heeft vooraan op zijn lichaam twee ‘knuppels’ waarmee hij ongenadig hard kan uithalen. Een aanval met zo’n sterke klauw gebeurt met een bijna onmogelijke snelheid (0,005 seconden) die te vergelijken is met de snelheid van een vliegende kogel. Ook qua impact kan een mep van een bidsprinkhaankreeft tellen. Hij gebruikt zijn klauwen om prooien bewusteloos te slaan maar ook aquariumwanden zijn er niet tegen opgewassen: één welgeplaatste uithaal kan met gemak een glazen wand aan stukken slaan.

De bidsprinkhaan staat ook bekend om zijn subliem gezichtsvermogen. De dieren zouden de meest complexe ogen uit het dierenrijk hebben. Elk oog bestaat net als bij een vlieg uit duizenden kleine onderdeeltjes die samen een complex beeld kunnen samenstellen. Elk oog neemt op zichzelf informatie op en elk oog heeft zijn eigen dieptezicht, terwijl wij daar onze twee ogen voor nodig hebben. En nog een leuke anekdote om mee af te sluiten: de bidsprinkhaankreeft wordt door duikers ook wel thumbsplitter genoemd omdat de scherpe klauwen van het dier zonder probleem je vingers een stukje korter kunnen maken.

In dit filmpje zie je een bidsprinkhaankreeft vechten met een krab. Het gevecht eindigt nogal onfortuinlijk voor de krab: hij verliest een van zijn scharen. In het laatste stuk van het filmpje zie je de ongelooflijke snelheid waarmee de kreeften kunnen uithalen.

Dan zijn er nog de pistoolgarnalen. Zij hebben slechts één krachtige klauw maar dat betekent niet dat ze minder gevaarlijk zijn. In tegendeel: wanneer de garnaal zijn krachtige klauw dichtklapt, schiet er een krachtige luchtbel uit met een snelheid van ongeveer 0,002 seconden. Meteen erna implodeert de luchtbel en ontstaat er een schokgolf die de prooi van de pistoolgarnaal meteen verlamt. De kleinste vissen worden er zelfs door gedood. Ook de buren hebben er last van: het dichtklappen van de klauw gevolgd door de schokgolf kan tot 190 decibel luid zijn. Ten slotte is de luchtbel ook heet: op een bepaald, kort moment zo warm als het oppervlak van de zon.

6. Struisvogel (info)

De struisvogel is, naast de grootste vogel op aarde, het snelste dier op twee poten. Het is een loopvogel (of ratiet), wat betekent dat hij in gevaarlijke situaties niet kan wegvliegen en dus op zijn snelle benen is aangewezen. De topsnelheid van een struisvogel bedraagt ongeveer 80 km/u. Wat hem uniek maakt, is dat de struisvogel die snelheid maar liefst een half uur lang kan volhouden. Dat valt in principe te vergelijken met de snelheid van een sprinter gecombineerd met het uithoudingsvermogen van een langeafstandsloper. De lichaamsbouw van een struisvogel is dan ook een beetje the best of both worlds, waardoor hij hoge snelheden lang kan aanhouden. Ook leuk om te weten: struisvogels leggen de grootste eieren van alle vogels.

5. Makreelhaai (info)

De makreelhaai of mako staat erom bekend dat hij, als hij aan een visserslijn hangt, geregeld uit het water springt. Het record hoogspringen bij haaien (in november opnieuw te volgen bij Sporza) staat dan ook op zijn naam: 7,6 meter. Maar de mako schiet natuurlijk ook aan hoge snelheden door het water, anders zou hij niet in deze top-10 staan. Op zijn snelst gaat de makreelhaai net geen 50 km/u. Hij kan die snelheid halen dankzij de vorm van zijn staartvin en zijn spitse snuit. Ook zijn schubben zijn aerodynamisch: ze voelen normaal gezien ruw aan maar als je wrijft in de richting van het voorbijstromende water, zijn ze zeer glad waardoor de haai weinig weerstand ondervindt.

4. Kegelslak (info)

De kegelslak leeft in een schelp in de vorm van een ijsje. Of een frietzak, hangt er vanaf waar je zin in hebt. De schelpen komen in allerlei vormen en kleuren. De slak zelf kan tot 23 centimeter lang worden en maakt gebruik van een giftige, harpoenvormige tand om prooien aan te vallen. Het gif van de kegelslak is bijzonder sterk. Zo werd een duiker die een foto wou nemen vlakbij twee kegelslakken gestoken door beide dieren. Hij was in vier seconden dood. De meeste, kleine kegelslakken zijn voor mensen gelukkig minder gevaarlijk: hun steek is vergelijkbaar met die van een bij. Het gif van de kegelslak zou ook in de medische wereld zijn nut hebben. Zo zou het als een pijnverdovingsmiddel dienst kunnen doen dat duizend keer sterker is dan morfine. De kegelslak is op zich een traag dier maar het gif in die gevaarlijke tand schakelt wel razendsnel zenuwsystemen van kleine en grote dieren uit.

 3. Jachtluipaard (info)

De cheeta (jachtluipaard) is de snelste viervoeter op aarde. Hij is eigenlijk beter te vergelijken met een racewagen dan met andere dieren of de mens. De cheeta gaat van 0 tot 100 km/u in minder dan 4 seconden. Zijn topsnelheid ligt op ongeveer 120  km/u. Ze maken van hun atletische lichaamsbouw gebruik om op snelle prooien (antilopes, gazelles) te jagen. Nochtans is het leven voor hen niet makkelijk: veel aanvallen mislukken omdat andere jachtdieren (leeuwen of hyena’s) met de prooi aan de haal gaan. Diezelfde jachtdieren zorgen er ook voor dat maar liefst 90% van de jachtluipaardwelpen in hun eerste levensjaar al wordt opgegeten. Jachtluipaarden verbruiken tijdens de jacht enorm veel energie. Daarom geven ze de jacht ook meteen op als ze na een kleine minuut de prooi nog niet gevangen hebben. Gemiddeld lukt amper de helft van de aanvallen van een jachtluipaard. Een beetje vergelijkbaar met mijn resultaten in de categorie ’vrouwen versieren op fuiven’. Maar ik dwaal af.

2. Slechtvalk (info)

De slechtvalk wordt dikwijls omschreven als het snelste dier op de planeet. In duikvlucht haalt de vogel topsnelheden tot 320 km/u. Ter vergelijking: een normale menselijke skydiver (er bestaan ook speeddivers die hogere snelheden halen) gaat in vrije val ongeveer 160 km/u. Wat de slechtvalk ook uniek maakt, is dat hij die snelheid aanhoudt tot hij de prooi raakt. Afremmen zit er dus niet in en de schok van de mid-air collision is dikwijls al genoeg om de prooi van de valk bewusteloos te slaan. Om te vermijden dat hij zelf van zijn stokje draait, mikt de slechtvalk op de vleugel van zijn prooi en niet op de borst of de kop. De valk jaagt meestal op duiven en zeemeeuwen maar ook soms op vleermuizen, ratten en eekhoorns.

1. Zandloopkever (info)

Een kever op de eerste plaats? Mijn god! De zandloopkever is het snelste insect op aarde en volgens de Wildlife Series ook het snelste dier tout court. In het Engels wordt de kever tiger beetle genoemd omdat hij dezelfde jachtgewoontes heeft als een tijger. Hij haalt een topsnelheid van 8 km/u. Niet erg indrukwekkend. Maar als we de kever zouden vergroten naar verhouding met de mens (een kever van 1 meter 75 lang, yuk!) krijgen we een snelheid van 480 km/u. De zandloopkever loopt daarmee de 100 meter sprint in een halve seconde. Zo’n hoge snelheid heeft ook zijn nadelen: de zandloopkever wordt tijdelijk blind als hij snel loopt. Als hij stilstaat heeft hij een perfect gezichtsvermogen maar wanneer hij rent, wordt zijn volledige omgeving door de hoge snelheid wazig en verliest hij zijn coördinatievermogen. Hij is dus niet echt een efficiënte jager aangezien hij na elke korte sprint weer moet stil staan om zich te herpositioneren.

In de volgende aflevering van Extremen komen de veelvraten aan bod.

Volgende keer:

Earth, the Power of The Planet  - aflevering 2: de atmosfeer

Voorsmaakje:

trailer

Hoe ontstaat een maansverduistering

Een maansverduistering ontstaat wanneer de maan door de schaduwkegel van de aarde trekt. Gedurende enkele uren kan er dan geen rechtstreeks zonlicht op de volle maan vallen. Toch blijft er altijd iets van de maanschijf zichtbaar. Tijdens de verduistering krijgt de maan een oranjerode kleur. Dat komt doordat de atmosfeer rond de aarde nog een aantal rode zonnestralen richting maan buigt. (bron: KNMI)

Onderzoekers hebben in de Saharawoestijn in Niger resten gevonden van twee vleesetende dinosaurussen. De voorouders van de T-rex leefden 110 miljoen jaar geleden in het Krijttijdperk.

Voorouders T-rex gevonden in Sahara

De dinosaurussen werden blootgelegd tijdens een expeditie onder leiding van paleontoloog Paul Sereno van de Amerikaanse University of Chicago in 2000, maar pas nu hebben de wetenschappers ze kunnen identificeren en er een naam op kunnen plakken.

Het ene fossiel behoort toe aan de kortsnuitige Kryptops palaios, door de onderzoekers ook wel ‘old hidden face’ genoemd vanwege het eelt dat zowat zijn hele hoofd bedekte. In zijn korte bek staken kleine tanden, waarmee de snelle tweebenige hyena-achtige met gemak een karkas uiteenreet. Voor het pakken van levende prooien leenden de kleine kaken van het circa 7,60 meter grote beest zich minder.

De Eocarcharia dinops, het tweede dier dat is aangetroffen, is ongeveer van dezelfde lengte, dus even groot of zelfs groter dan de T-rex. Hij wordt ‘fierce-eyed dawn shark’ genoemd, omdat hij bijzonder bonkige wenkbrauwen en lemmetvormige tanden heeft. Deze tanden waren uiterst geschikt om levende prooien uit te schakelen.

De nieuwe fossielen geven een blik op een vroeger moment in de evolutie van de vleeseters op het zuidelijke continent. Tot de vondst was er maar weinig bekend over de vroege ontwikkeling van deze dinosaurussen. “Alles wat je tegenkomt, is een prettige aanvulling op wat we al wisten, maar hiermee krijg je de vroege evolutie net iets scherper”, zegt Anne Schulp, paleontoloog van het Natuurhistorisch Museum in Maastricht.
“Voor mensen die onderzoek doen naar de dinosaurussen op de zuidelijke continenten, is deze vondst alsof je een Neanderthaler van je eigen soort vindt”, zegt Steve Brusatte, een student van de Britse Bristol University, die deelnam aan het onderzoek. “Dit zijn de eerste sporen van de twee belangrijkste vleesetende groepen die Afrika, Zuid-Amerika en India gedurende 50 miljoen jaar zouden domineren.”
Het onderzoek wordt deze maand gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Acta Palaeontologica Polonica. (bron: De Morgen)

En nog meer dinosaurusnieuw: in Spitsbergen zijn resten van een nieuw zeereptiel teruggevonden. De ‘nieuwe’ pliosaurus was zo gigantisch dat hij zonder moeite in één beet een haai zou kunnen verorberen.

 Zeemonsters op Spitsbergen

Het ‘zeemonster’ dat Jørn Hurum en zijn collega’s van de universiteit van Oslo hebben opgegraven, is het grootste bekende zeereptiel tot nu toe. Het is nog enkele meters groter dan de Kronosaurus uit Australië, die net als het exemplaar van Spitsbergen behoort tot de pliosaurussen.

Het skelet van honderdvijftig miljoen jaar oud werd in 2006 gevonden en is in de zomer van 2007 helemaal uit de rotsen van Spitsbergen losgemaakt. De vondst omvat de muil, enkele tanden, grote delen van de nek en de rug, de schouders en een bijna complete zwemvin. Op de plaats waar de wetenschappers zijn kop hoopten te vinden, stroomde helaas een riviertje dat veel van de schedel heeft weggespoeld.

Nu de opgegraven botten in het Natuurhistorisch Museum van Oslo bij elkaar zijn gepuzzeld, krijgen de wetenschappers beter zicht op de omvang en de bouw van de pliosaurus. Hij is zo’n 15 meter lang, met zijdelingse krachtige zwemvinnen van drie meter lang. Hij heeft een relatief korte nek en een naar achteren wat uitgezakte vorm. In zijn grote muil zitten tanden als messen. De kaken zijn veel krachtiger dan die van een krokodil, zodat hij gemakkelijk een kleine auto in twee zou kunnen bijten. De pliosaurus moet een van de schrikwekkendste waterroofdieren geweest zijn in de tijd van de dinosaurussen.

Tijdens de opgravingen van de voorbije zomer is een eind verder een tweede skelet gevonden van nog een reusachtige pliosaurus. Die wordt volgende zomer bovengehaald en onderzocht.

De pliosaurussen behoorden tot de groep van de plesiosaurussen. De voorbije jaren werd op Spitsbergen het skelet van een plesiosaurus met een lange nek opgegraven, die omwille van zijn lichaamsbouw meteen vergeleken werd met het monster van Loch Ness. Er is ook een ichtyosaurus gevonden, een zeereptiel dat er ongeveer zoals een dolfijn moet hebben uitgezien.

Tot nu toe zijn in de omgeving al veertig skeletten gelokaliseerd, die in de komende jaren uitgegraven en bestudeerd worden. Daarmee geeft Spitsbergen een buitengewoon rijke schat aan fossiele oerreptielen prijs. De rotsen waren in het Jura-tijdperk de bodem van een koude, ondiepe zee. Dode dieren die zonken werden bedekt door een laag modder en bleven relatief goed bewaard in die afgeschermde, zuurstofarme omgeving. (bron: De Standaard)

Wetenschappers verwachten deze zomer een massale kwalleninvasie op de Spaanse kusten. Aan de oorzaak liggen warmere temperaturen van het zeewater door de opwarming van de aarde en overbevissing, waardoor het ecosysteem ontwricht raakt.

 Kwallen nemen wereldzeeën over

“Kwallen zijn een zorgelijk zomerprobleem geworden, vooral hier in Spanje, waar we zo afhankelijk geworden zijn van de toeristische industrie”, zegt Josep Maria Gili, professor aan Barcelona’s Instituut voor Mariene Wetenschappen. “Nu visten we ook uit dat ze tijdens de wintermaanden even regelmatig in de buurt van de wal komen, hoewel niemand daar op let. We hebben vastgesteld dat ze zich het hele jaar door langs onze kusten verspreiden. Dat betekent dat de situatie veel ernstiger is dan we dachten.”

In november vorig jaar lanceerde het instituut voor de eerste keer een onderzoeksprogramma om een volledig jaar de bewegingen te volgen van kwallen voor de kusten van de Costa Brava. De wetenschappers werden gealarmeerd door de aanwezigheid van grote groepen (‘bloesems’) van de Pelagia noctiluca die tijdens deze wintermaanden verzamelen blazen. De zachtpaarse bijter is berucht bij de vele vakantiegangers die geraakt werden door zijn giftige tentakels.

Tussen november vorig jaar en eind januari werden maar liefst dertig verschillende kolonies van de kwallensoort ontdekt. Per kubieke meter water bevonden zich vier tot tien schepsels. Op één enkele dag werden voor de kust van Girona, ten noorden van Barcelona, duizenden kwallen gezien. Enkele dagen later werd een gelijkaardige kolonie ontdekt nabij het Baleareneiland Ibiza en, binnen de week, werden honderden kwallen gespot in de omgeving van Valencia.

Deze generatie werd afgelopen herfst gevormd. Ze zullen zichzelf nu reproduceren in de lente, klaar om zich op te maken voor wat professor Gili een ‘massale zomerinvasie’ noemt.
“Meestal leven kwallen zo’n zestien kilometer buiten onze kusten. De omstandigheden waren de voorbije jaren ideaal: zeer milde temperaturen met weinig regen, met weinig winterse stormen en ijzige prikken die we doorgaans kennen en ongebruikelijk hoge zeetemperaturen”, zegt hij. “De mensen vinden dat klimaat echt aangenaam maar dit zijn ook ideale condities voor kwallen. Daardoor zijn ze een permanent aanwezig fenomeen geworden. Ze zijn niet langer seizoensgebonden.” De temperatuur van de Middellandse Zee is momenteel twee tot drie graden warmer dan het gebruikelijke winterminimum, een symptoom van de opwarming van de aarde.

Volgens professor Gili is het hoog tijd dat de overheid geld in preventieve maatregelen pompt. Hij pleit voor een flottielje patrouilleboten die klaar staat om kwallen op te scheppen als ze een honderdtal meter buiten de kust zijn. Zoniet dreigen we volgens hem de komende zomer een veelvoud mee te maken van er vorig jaar gebeurde. Miljoenen kwallen spoelden toen aan op de Spaanse kusten, waar ze tienduizenden vakantiegangers prikkelden die behandeld moesten worden voor soms levensbedreigende allergische reacties.

Naast de klimaatwijziging is overbevissing volgens de wetenschapper de belangrijkste oorzaak van de kwalleninvasie. De enige oplossing is de visserijpraktijken veranderen van landen die te veel grote vissen vangen, zoals zwaardvis en rode tonijn, die kwallen verorberen als maaltijd. De andere traditionele roofvijand van kwallen, de lederschildpad, is met uitsterven bedreigd. Op de stranden waar ze vroeger hun eieren legden, huizen nu toeristen.

Ook het verdwijnen van kleinere vissen als sardines helpt de kwallenpopulatie omdat samen met hen de belangrijkste voedselconcurrenten – beiden eten plankton – uitgeschakeld worden. In het ecosysteem nemen kwallen volgens Gili zelfs stilaan de plaats in van kleinere vissen. “Kwallen blijven achter met alle voedsel dat ze wensen, dus kunnen ze zich zonder beperkingen reproduceren.”

De kwallenexplosie is overigens niet alleen een mediterraan probleem. Van Japan tot Afrika en van Alaska tot Australië wordt een spectaculaire toename opgetekend. “Telkens als we overspoeld worden met kwallen stuurt de zee ons de boodschap dat ze ziek is en dat we haar mishandelen”, waarschuwt Gili. “We staan voor een enorm probleem van ecologisch onevenwicht.” (bron: De Morgen / The Independent)

Spring snel nog eens op die griet die waar je altijd al een zwak voor hebt gehad, want veel tijd heb je niet meer: over 7,6 miljard jaar is het afgelopen met onze planeet. Nieuwe berekeningen boren de hoop de grond in dat de aarde het einde van de zon zou kunnen overleven.

 Aarde wacht dood in het vuur

Nog 7,6 miljard jaar te gaan. Dan komt het einde voor onze planeet: ze wordt opgeslokt door de Zon, die tegen die tijd monsterachtig gegroeid is. Astronomen dachten tot nu toe dat de Aarde op het nippertje aan dat vurige lot zou kunnen ontsnappen. Maar nieuwe berekeningen, van de hand van Peter Schröder van de universiteit van Guanajuato in Mexico en Robert Smith van de universiteit van Sussex in Engeland, gepubliceerd in het vakblad Monthly Notices of the Royal Society, maken een eind aan het optimisme.

Wanneer een ster zoals onze Zon haar nucleaire brandstofvoorraad van waterstof begint uit te putten, zwelt ze op tot wat astronomen een rode reus noemen, een gigantische karikatuur van een ster, alvorens in een reeks laatste stuiptrekkingen zichzelf grotendeels aan flarden te blazen. De Zon wacht over enkele miljarden jaren hetzelfde lot. De vraag was alleen hóé sterk ze precies zou opzwellen. Berekeningen wezen uit dat ze ongeveer groot genoeg zou worden om de Aarde op te slokken, maar zeker was dat niet. Doordat de zwellende Zon veel gassen uitstoot in de ruimte, verzwakt haar aantrekkingskracht en verwijdert onze planeet zich enigszins – misschien genoeg om zichzelf in veiligheid te brengen, werd gehoopt.

Maar dat is buiten de effecten van getijden gerekend, volgens Schröder en Smith. De getijden die onze planeet opwerkt in de ijle atmosfeer van de Zon (tegen die tijd vlakbij), veroorzaken een ‘bult’ in de Zon, en de aantrekkingskracht daarvan zal onze planeet een beetje afremmen, waardoor ze uiteindelijk toch nog de vuurzee in gesleurd wordt. Dat gebeurt over 7,6 miljard jaar.

Er is maar één oplossing, denken de onderzoekers: onze nakomelingen moeten de baan van de Aarde veranderen en de planeet verder weg van de Zon haar rondjes doen draaien.
Tenzij natuurlijk als toekomstige, nauwkeuriger berekeningen de prognose weer doen omslaan, zoals al enkele keren gebeurd is. (bron: De Standaard)

Wie dacht dat alle diersoorten ondertussen al wel ontdekt waren, zit ernaast. Dagelijks worden er nieuwe soorten gevonden, onlangs nog in de diepe wateren rond Antarctica.

Wetenschappers ontdekken steeds meer nieuwe diersoorten

De ene pas ontdekte soort is al wonderbaarlijker dan de andere. Onlangs maakte de hele wereld op tv kennis met allerhande kleurrijke wezentjes met fascinerende vormen die de duistere diepten van onze oceanen bevolken. Ook bij de recente vondst rond Antarctica vielen de wetenschappers van de ene verbazing in de andere (zie volgende artikel).

Maar niet alleen de oceanen geven hun geheimen prijs. Vorig jaar werden in nagenoeg onontgonnen regenwouden van Suriname vierentwintig nieuwe levende soorten aangetroffen, waaronder een kikker met oranje in plaats van groene of groen-gele strepen en een pad met fluorescerende roze tekeningen op zijn donkere lichaam.

Er worden ook nog altijd nieuwe zoogdieren ontdekt, zoals de dwergopossum en de reuzenrat die in december vorig jaar werden gespot in het afgelegen Fojagebergte op Papoea, en de olifantspitsmuis die in 2005 werd ontdekt in de bergen van Tanzania. Dat laatste dier lijkt op een kruising tussen een kleine antiloop en een miereneter, maar leunt aan bij de olifant, zeekoeien en aardvarkens.
Vorig jaar werden er meer dan 1.100 nieuwe diersoorten ontdekt, wat volgens het Wereldnatuurfonds (WWF) “ongezien” was. Er zijn diverse redenen voor de hausse.

“Vandaag is er meer geld voor wetenschappelijke expedities naar tot voor kort onverkende gebieden als de wateren rond Antarctica en de bossen van Papoea-Nieuw-Guinea. Problemen als de klimaatverandering en de vernietiging van de biodiversiteit maken dat regeringen zich meer bekommeren om het milieu en gemakkelijker fondsen vrijmaken”, zegt Caroline Pollock aan de telefoon vanuit Cambridge in Engeland. Ze werkt voor de Red List, het programma waarmee de International Union for the Conservation of Nature (IUCN) bedreigde diersoorten oplijst.

De evolutie van technologie en materieel stelt onderzoekers dan weer in staat dieper in de oceanen af te dalen en koudere zones op te zoeken.
Ironisch genoeg wordt de wetenschappelijke snuffeltocht ook geholpen door praktijken die nefast zijn voor de natuur. “In Papoea worden nieuwe zones bereikt omdat houtkapbedrijven diep in het woud zijn doorgedrongen. Hun routes vormen een toegang voor jagers maar ook voor onderzoekers.”
De zoektocht kan nog een tijdje doorgaan, want er zijn nog veel diersoorten niet ontdekt. “Vooral over insecten en ongewervelden weten we nog maar bitter weinig.”

Dat heeft zo zijn reden. Pollock: “Er wordt gemakkelijker geld vrijgemaakt voor de studie van ‘charismatische’ dieren. De mens ziet liever een tijger dan een worm. Het is bovendien gemakkelijker en leuker om een zoogdier te observeren. Een insect observeren is nogal saai.” (bron: De Morgen)

Gigantische zeewezens ontdekt rond Antarctica

Zeespinnen zo groot als een bord, gigantisch grote wormen, kwallen met zes meter lange tentakels en zeedieren die eruitzien als glazen tulpen: de Australische onderzoekers die de diepe wateren rond Antarctica hebben onderzocht konden hun ogen niet geloven. Ze doken tot anderhalve kilometer onder het wateroppervlak en filmden voorts ook gigantische schelpdieren en enorme wormen.

“Een deel van het videomateriaal is echt onthutsend. Gigantisme is nochtans vrij gewoon in de wateren rond Antarctica. Veel van de zeedieren leven in het donker en hebben vrij grote ogen. Ze zien er nogal vreemd uit. Op sommige plaatsen is elke centimeter van de zeebodem bedekt, op andere plekken hebben passerende ijsbergen diepe wonden getrokken”, zegt Martin Riddle, leider van het onderzoeksteam.

De expeditie, waaraan drie schepen deelnamen, de Aurora (Australië), l’Astrolabe (Frankrijk) en de Umitaka Maru (Japan), was onderdeel van een internationale inspanning om het zeeleven in de koude Zuidzee in kaart te brengen en de impact te onderzoeken van de opwarming van de aarde en andere ecologische veranderingen op het leven in de Antarctische wateren. (bron: De Morgen)

Oude header:

Nieuwe header:

• Titel en fotograaf: Self Portrait door Michael Nichols (US)
• Apparatuur: Canon EOS Digital Rebel XT + 10-22mm lens; 1/125 sec at f11; ISO 100; camera trap.
• Informatie: ‘I was on assignment in an elephant sanctuary in Zakouma National Park, Chad, looking at water – or lack of it. The only waterhole for miles was filled by runoff from the park director’s swimming pool. It attracted baboons, warthogs, serval cats, even elephants. The baboons soon found my remote camera, and dismantled the gear.’ Water is a precious commodity. Just three per cent of the world’s water is fresh. Of that, most is locked in the ground, glaciers or ice caps. Only about one per cent is available for the world’s 6.6 billion people. Vegetation and wildlife also rely on clean water, but increasing drought and pollution threaten this precious resource.’

[UPDATE] Ik heb dan toch maar voor een ander blogthema gekozen. De bredere kolom is een verademing voor langere stukken tekst en bovendien kunnen er grotere afbeeldingen in. Of ik het bij de huidige header hou of niet, valt nog af te wachten.

CBBC Newsround: Out Of The Blue

Alessio Viora

Dany Weinberg

Zena Holloway

Alexander Mustard

Biografieën van Sir David Attenborough zijn er op internet genoeg te vinden, dus wie in zijn werk geïnteresseerd is hoeft zijn naam maar eens te googelen. Wat ik wel nog wil meegeven is een artikel uit De Morgen dat een kort overzicht geeft van Attenboroughs verdiensten:

De man die zijn volk de toekan leerde kennen

Voor het gemak plaats ik hier – correctie: hie-a! -nog de Youtube-filmpjes die in het artikel worden vermeld. Rechtstreeks plaatsen geeft blijkbaar problemen, dus het zijn links geworden:

http://www.youtube.com/watch?v=MNmh5w6cj78
David vs. de specht

http://www.youtube.com/watch?v=VjE0Kdfos4Y
De liervogel (subliem!)

http://www.youtube.com/watch?v=UgHch5Bg9Jg
De stormvogel (Monty Python!)

Ik heb het later nog wel over Planet Earth, voorlopig laat ik het hierbij. Sir David Attenborough, dank u voor alle documentaires en het ga u goed!

Vanavond trouwens op Canvas: Antarctica, In Europa en Earth – The Power of the Planet!

In Earth – The Power of the Planet geeft geoloog Iain Stewart een woordje uitleg over vier grote krachten die onze planeet vorm gegeven hebben: vulkanen, oceanen, ijs en de atmosfeer. Ik verwacht dat een ander gerenommeerd wetenschapper binnen ettelijke decennia de serie zal herwerken met mij als vijfde meest invloedrijke kracht op de planeet, maar voorlopig schuif ik mijn ego nog even langs de kant om het kort te hebben over aflevering 1.

Vulkanen

Erta Ale, een actieve vulkaan in Ethiopië. Wie van bovenop de vulkaan een kijkje neemt in de krater – die op zijn breedste punt meer dan anderhalve kilometer breed is –  ziet een van de oudste lavameren ter wereld. Onderaan Erta Ale stroomt al meer dan negentig jaar lava rond dat met het blote oog te zien is. Lavameren zijn vrij zeldzaam: sinds 1980 zijn er behalve in Erta Ale enkel nog in de vulkanen Kilauea in Hawaï, Mount Erebus op Antarctica en Nyiragongo in Congo soortgelijke meren terug gevonden. De lava wordt langs één kant van het meer omhoog gestuwd en glijdt dan naar het andere uiteinde. Ondertussen koelt ze af en vormt ze een donkergrijze korst. Dat koelere materiaal drijft dan op de hetere lava die zich eronder bevindt. Het levert natuurlijk ook zeer mooie beelden op.

Voor zij die het niet weten: 4,5 miljard jaar geleden ontstond onze planeet doordat een hele hoop stenen die rond de zon zweefden plots beslisten dat ze maar eens tegen elkaar moesten gaan inbeuken. Kwestie van de verveling een halt toe te roepen. Door de talrijke impacten kwamen enorme hoeveelheden energie en warmte vrij terwijl de massa die later de aarde zou vormen steeds groter werd. Uiteindelijk koelden de buitenste lagen van de planeet af waardoor alle hitte binnenin vast kwam te zitten. Die enorme hoeveelheid vloeibaar gesteente, met een temperatuur van ongeveer 4500 graden Celsius, zit er nu nog steeds en vormt een essentieel onderdeel van vulkanen en van de opbouw van onze planeet in het algemeen.

Op de meeste plaatsen ter wereld zit het hete magma honderden kilometers onder het aardoppervlak maar er zijn uitzonderingen. IJsland bijvoorbeeld, daar komt de hete materie zo sterk naar boven dat ze zich manifesteert in heetwaterbronnen en geisers. Uiteraard zijn die natuurverschijnsels ondertussen populaire toeristische trekpleisters geworden. Daarom is het wel interessant om te zien hoe ze juist ontstaan zijn. De geschiedenis van IJsland en zijn heetwaterbronnen in een notendop:

Filmpje volgt nog

De warmte in het centrum van de aarde zorgt natuurlijk voor meer dan enkel vulkaanuitbarstingen en warmwaterbronnen. Ze is ook verantwoordelijk voor het vormen van alle grote bergketens zoals bijvoorbeeld de Alpen, de Pyreneeën en uiteraard het Himalayagebergte.

Ons aardoppervlak bestaat uit zeven grote tektonische platen. De warmte binnenin onze planeet stijgt op tot ze die platen bereiken en splitst zich dan om ten slotte weer af te koelen en terug te dalen naar het hetere centrum. Die verplaatsing van warme materie zorgt ervoor dat de grote platen waarop onze continenten zich bevinden zich constant bewegen. Wanneer twee platen botsen, wordt er een grote landmassa omhoog gestuwd en ontstaan er gebergten. Zo’n proces loopt natuurlijk niet van een leien dakje: de botsing van twee tektonische platen brengt hevige aardbevingen met zich mee.

Filmpje volgt nog

Het meest intrigerende onderdeel van deze eerste Earth aflevering vond ik de vernietigende kracht van water. Dat water sterke schade kan aanrichten, weten we jammer genoeg dankzij natuurverschijnselen als de tsunami maar meestal wordt water toch beschouwd als de bron van alle leven. In deze documentaire wordt de andere kant van water belicht, en dan specifieker het afbrekende effect van water op gebergtes: erosie. Zo haalt de Amazone in Zuid-Amerika jaarlijks meer dan drie miljard ton slib weg uit de Andes. Ook de Ganges in India vervoert elk jaar meer dan een miljard ton slib vanuit het Himalayagebergte tot aan de monding in de Indische Oceaan, 3000 kilometer verderop.
Het vernietigende effect van zo water is sterker dan de meesten vermoeden: als het water ongestoord zijn gang zou kunnen gaan, zouden na verloop van tijd alle gebergte en alle continenten weggespoeld worden. Gelukkig zorgt de hitte in de aardkern ervoor dat de aardplaten naar elkaar toe blijven bewegen. Hierdoor worden er nieuwe stukken aardkorst omhoog gestuwd en ontstaat er nieuw land.

Ik heb het een andere keer nog wel eens over water, nu gaan we eerst verder met de vulkanen en hun invloed op het leven op de planeet. Vier miljard jaar geleden zou het hete magma in de aardkern deels verantwoordelijk zijn geweest voor het ontstaan van leven. In Rotaroua, Nieuw-Zeeland is een ongerept vulkanisch landschap terug te vinden dat sterk zou lijken op hoe de aarde er vier miljard jaar geleden moet hebben uitgezien. Modderpoelen as far as the eye can see en talrijke giftige chemische stoffen in de lucht en het water. Een chemische cocktail van onder andere waterstofsulfide en arsenicum zou vergelijkbaar zijn met de samenstelling van het water bij het ontstaan van de aarde. De giftige stoffen zorgen voor een uitstekende omgeving voor bacteriëen. De eerste organismen die in het vulkanische water leefden, zouden dus sterk lijken op de bacteriëen die er vandaag nog steeds in rondzwemmen.

Ook hydrothermale bronnen zouden een mogelijke verklaring kunnen geven voor het ontstaan van leven:

Filmpje volgt nog

Vulkanen zorgden niet enkel voor het ontstaan van leven, ze waren ook verantwoordelijk voor het behoud ervan. De zon was in de beginjaren van de planeet ongeveer dertig procent zwakker dan ze nu is en dus niet sterk genoeg om het oppervlak van de aarde voldoende te verwarmen. De aarde dreigde te bevriezen maar de vulkanen staken daar een stokje voor. Ze scheiden namelijk een gas uit in onze atmosfeer dat in deze tijden van klimaatbescherming bij iedereen bekend in de oren klinkt: koolstofdioxide, of CO2. Het is een gas dat de warmte van de zon binnen onze atmosfeer houdt en zo leven mogelijk maakt. Andere planeten in ons zonnestelsel hebben minder geluk: Mars bijvoorbeeld heeft veel te weinig CO2 in zijn atmosfeer waardoor de volledige planeet een grote ijswoestijn is. In de atmosfeer van Venus is dan weer 400 keer meer koolstofdioxide dan in die van de aarde. Het oppervlak van de planeet is dan ook heet genoeg om lood te smelten.

De temperatuur op aarde was echter niet altijd hoog genoeg om leven te onderhouden. Zo kwam de planeet 700 miljoen jaar geleden in een soort van superijstijd terecht. Dat stelt geoloog Paul F. Hoffman in zijn theorie van de sneeuwbalaarde. In die periode was de hele wereld bedekt met een ijslaag van gemiddeld een kilometer dik. De ijsinvasie begon bij de polen en breidde zich verder uit tot aan de evenaar. Hoe groter het oppervlak werd dat bedekt was met ijs, hoe meer zonlicht er werd weerkaatst en hoe sneller de temperatuur daalde. Het leek erop dat de planeet gedoemd was om voor eeuwig als een sneeuwbal door het universum te zweven, maar ook deze keer brachten de vulkanen redding:

Uiteindelijk werd de temperatuur op aarde weer stabiel en ontstond het eerste complexere leven. Miljarden jaren lang vond je op aarde enkel eencellige organismen terug die samen stromatolieten ontwikkelden, maar na de grote klimaatverandering aan het eind van het sneeuwbaltijdperk doken de eerste meercelligen op: de ediacara. Het duurde niet lang voor vreemde wezens als de dickensonia evolueerden naar meer complexere levensvormen.

Ik ga het hier bij laten, al is er natuurlijk altijd plaats voor nog één extra vulkaanuitbarsting. Mount St. Helens in de Verenigde Staten, enjoy!

Dat was het voor deze keer, in de volgende aflevering van Earth – The Power of the Planet gaat het over onze atmosfeer. Op Canvas is morgen de derde aflevering over ijs aan de beurt. Maar nu even genoeg over Earth. Al is er natuurlijk altijd plaats voor nog één extra vulkaanuitbarsting.

Volgende keer:

Faits divers – Ik ga de kranten van de voorbije week er eens op na slaan om te zien of er interessant natuurnieuws te lezen valt. Zo ja plaats ik het hier, zo nee heb ik het wel over iets anders. Hoe dan ook bedankt voor te lezen en suggesties voor deze blog (lay-out, meer of minder filmpjes/afbeeldingen, inhoud) zijn altijd welkom in de comments. Tot de volgende!

… al is er natuurlijk altijd plaats voor — Enfin, genoeg is genoeg.

Ik heb wat problemen om sommige filmpjes vanop dvd naar Youtube te krijgen, sorry voor de vertraging maar ik doe m’n best om ze zo snel mogelijk hier te plaatsen.

Springers

10. Konijn (info)

Konijnen houden zich blijkbaar ook met andere zaken bezig naast hun drang om op elk mogelijk moment te zorgen voor een kroostrijk nageslacht. Ze zijn interessante dieren omdat ze eigenlijk, net als kangoeroes, niet echt kunnen lopen maar constant springen. Ze gebruiken daarvoor hun sterke achterpoten, die als een soort veer werken. Op topsnelheid haalt een konijn in één sprong makkelijk zes meter, ofwel 10 keer zijn lichaamslengte. En we kennen allemaal het gezegde: waar konijnen zijn, zijn Amerikanen. Nu ja, dat spreekwoord heb ik hier ter plekke uit mijn duim gezogen maar het doet wel dienst als inleiding voor het volgende filmpje. In de Verenigde Staten worden er blijkbaar wedstrijden gehouden over welk konijn het best kan springen. Om zelf eens wat minder hamburgertenten binnen te springen, dat gaat de yankees hun petje blijkbaar nog steeds te boven.

9. Mexicaanse ‘springende bonen’ (info)

Zoals de sympathieke vertelstem in bovenstaand filmpje liet weten, staat op nummer negen een springend dier dat eigenlijk geen dier is. De Mexicaanse springende bonen zijn een uniek en, laat ons eerlijk zijn, een vrij grappige kandidaat in deze lijst. In het filmpje hieronder zie je ze aan het werk en komt hun grote geheim letterlijk en figuurlijk aan het licht.

8. Bharal (info)

De naam van nummer acht lijkt op iets dat je in een pittazaak tussen de durum en de kebap terug zou kunnen vinden, gelukkig blijven we in deze top-10 bespaard van maagoprispingen-opwekkend voedsel. Ik geloof dat ik de Tibetaanse bharal eerder al aan het werk zag in Planet Earth maar ik kan me vergissen. De bharals zijn een soort bergschapen die in het Himalaya-gebergte opgroeien. Ze leven tussen 1200 en 6000 meter hoogte. Hun hoeven zijn speciaal aangepast om een stevige grip te krijgen op de steile rotswanden, iets wat ze zeker kunnen gebruiken tijdens het paarseizoen:

“Valt er dan nooit es ene naar beneden?” Natuurlijk wel, en meestal zijn het de pasgeboren lammetjes. Amper de helft van de pasgeboren bharals haalt het tot zijn eerste verjaardag. Gelukkig hebben de overlevende bergschapen na hun eerste levensjaar voldoende ervaring opgebouwd om zonder problemen over het steile berglandschap te blijven dartelen. De meeste bharals worden uiteindelijk 6 tot 10 jaar oud.

7. Sprinkhaan (info)

Tijd voor een moment van bezinning. Exodus, hoofdstuk 10.

13Toen strekte Mozes zijn staf uit over het land Egypte. De HERE liet de wind naar het oosten draaien en deze woei een volle dag en nacht uit die richting.

 14‘s Morgens voerde die wind grote hoeveelheden sprinkhanen mee over het hele land en zij streken neer. Nooit tevoren had Egypte zo’n enorme sprinkhanenzwerm gezien en zo één zou er ook nooit meer komen.

 15De sprinkhanen bedekten elke centimeter grond en vraten alle gewassen en vruchten op die de hagel had laten staan. Nergens was nog een groen blaadje te vinden.

 16Haastig ontbood Farao Mozes en Aäron en hij zei: “Ik heb gezondigd tegen de HERE, uw God, en tegen u.

 17Vergeef mij nog één keer en bid de HERE, uw God, of Hij deze vreselijke plaag wil doen ophouden.”

 18Mozes verliet Farao en bad tot de HERE.

 19Als antwoord op Mozes’ gebed liet de HERE de wind naar het westen draaien zodat de sprinkhanen werden meegenomen naar de Schelfzee, waar ze allemaal verdronken. In heel Egypte was geen sprinkhaan meer te vinden!

Ze kunnen dus knap lastig zijn, die sprinkhanen. Maar springen kunnen ze wel: vooral dankzij hun sterk ontwikkelde dijspieren en elastische kniebanden. In die kniebanden wordt energie opgebouwd die uiteindelijk in een korte ‘burst’ wordt losgelaten. Vergelijk het met de spanning die je voelt vlak voor je met je vingers knipt. De sprinkhaans veerkrachtige knieën zorgen ervoor dat het beestje tot een meter ver kan springen, of 20 keer zijn lichaamslengte. De lange achterpoten van de sprinkhaan worden ook gebruikt om vrouwtjes te lokken. De sprinkhaan wrijft met zijn poten tegen zijn lichaam en creëert zo het typische sprinkhanengeluid dat je in velden wereldwijd in de zomer te horen krijgt.

6. Kangoeroe (info)

Skippy! Kangoeroes zijn waarschijnlijk de bekendste springende dieren. Ze werden voor het eerst ontdekt toen Europese ontdekkingsreizigers aanmeerden in Australië. Leuke anekdote: toen ze aan een aboriginal vroegen hoe die vreemde springende dieren heetten, antwoordde die ‘kangaroo’. Grappig genoeg betekent ‘kangaroo’ niet ‘groot springbeest’, maar domweg ‘ik heb uw vraag niet begrepen’. Momenteel leven er in Australië dus meer dan 60 soorten van ‘ik heb uw vraag niet begrepen’.

Atletisch zijn ze zeker en vast. Ze halen makkelijk een topsnelheid die dubbel zo hoog ligt als die van een professionele atleet tijdens de 100 meter sprint. Bovendien zijn sprongen van negen meter bij kangoeroes dagelijkse kost. Interessant om weten is dat ze zodanig goed kunnen rennen aan topsnelheid dat het voor hen moeilijker is om gewoon te stappen:

5. Jerboa (info)

We gaan verder met de miniatuurversie van de kangoeroe: de jerboa, of woestijnrat. Dit beestje komt vooral voor in de Gobiwoestijn in het hartje van Mongolië. Hij gebruikt zijn lange achterpoten op dezelfde manier als een kangoeroe, maar haalt nog indrukwekkender resultaten. De jerboa kan meer dan vier meter ver springen, of 45 keer zijn lichaamslengte. Als wij zou ver zouden kunnen springen, zouden we met gemak een volledig rugbyveld kunnen overbruggen met één sprong. De jerboa heeft ook al wat geschiedenis achter de rug: in WOII stond een Britse divisie bekend als de ‘woestijnratten’.

4. Klipspringer (info)

De benaming voor dit dier zou afkomstig zijn van Nederlandse kolonisten. Toen die de kleine antilopes behendig van de ene rots naar de andere zagen springen, doopten ze de soort ‘klipspringer’. De klipspringers komen voor langs de volledige oostkust van Afrika. Het zijn herbivoren die succulenten eten en daardoor niet hoeven te drinken. Ze staan vooral bekend voor hun hoge sprongen: zeven meter hoog, of 15 keer hun lichaamshoogte.

3. Springspinnen (info)

Wat zijn het toch schatjes! Ik laat de beelden even voor zich spreken, dus arachnofoben: hou u vast en zorg dat het niet aan uw stoelleuning met die vette spin erop is. Let vooral op het einde van het filmpje: bijna twee jumbojets!

De spinnen gebruiken een speciale manier om zo ver te kunnen springen. Een mens heeft voor de meeste bewegingen een paar spieren: één spier om bijvoorbeeld je arm te sluiten en een andere om hem weer te strekken. Spinnen daarentegen maken voor die strekkende beweging gebruik van vloeistof in hun achterpoten. De poten vullen zich en door de grote druk komt er genoeg energie vrij voor een grote sprong. De spinnen gebruiken hun springcapaciteiten om van de ene plant naar de andere te springen en zo prooien te vangen die anders zouden wegvliegen. Bovendien laten ze bij het begin van hun sprong een zijden draadje achter dat dienst doet als veiligheidsgordel voor het geval ze hun landingsplaats missen.

2. (Boom)kikker (info)

Onlangs ontdekte men dat kikkers maar liefst zeven keer verder kunnen springen dan voordien fysiek mogelijk werd geacht. Het geheim zit hem zoals altijd in een uniek systeem in de achterpoten waarbij er een grote hoeveelheid energie in de pezen kan worden opgeslagen. De meeste kikkers kunnen hooguit zes meter springen. De kampioen is echter een soort boomkikker die leeft in de wouden van Zuidoost-Azië. Hij heeft extra vliezen tussen zijn tenen waardoor hij bij een sprong vanop redelijke hoogte nog even in de lucht kan blijven zweven. Zo haalt hij uiteindelijk afstanden van 15 meter, of 150 keer zijn lichaamslengte. Als ik dat zou kunnen, sprong ik zonder problemen de volledige Titanic over. Veel zou ik er niet mee zijn, maar het is wel een straf verhaal om op café te vertellen natuurlijk.

1. Vlo (info)

Anticlimax? Misschien. Imposant kan je de vlooien inderdaad niet noemen. Ze zijn niet groter dan 1,5 tot 3mm. Maar als het op springen aankomt, laten de beestjes alles en iedereen achter zich. Een vlo springt makkelijk 30 centimeter ver, wat overeenkomt met 220 keer zijn lichaamslengte. Ook in de hoogte is hij niet te verslaan, daar haalt hij 150 keer zijn lichaamshoogte. Als wij dat zouden kunnen, sprongen we ongeveer 385 meter ver en 227 meter hoog. Dat zijn een kleine vier voetbalvelden van twee Vrijheidsbeelden hoog, daarmee kunt ge al eens uitpakken op café. Als afsluiter een filmpje waarin het springmechanisme van de vlo kort wordt uitgelegd en daarna een demonstratie van een vlooiencircus. Inclusief tangodansende vlooien!

Heerlijk toch, die cheesy Most Extreme! afsluiter. Jammer genoeg voor de verveelden onder jullie is er plenty more where that came from. In de volgende aflevering van Extremen komen de snelste sprinters aan bod, ik ben eens benieuwd. Ik verwacht om Evy Gruyaert en haar podcast ergens in die top-10 terug te vinden, tenslotte valt de bekoorlijke presentatrice ook zeker onder de noemer ‘natuurschoon’. En een heet dier is het ook zeker. Maar ik dwaal af. Tot de volgende!

Volgende keer:

Earth, the Power of The Planet  - aflevering 1: vulkanen

De serie Earth is nog twee weken lang op dinsdagavond te volgen op Canvas.

Voorsmaakje:

trailer

Wie de foto’s niet enkel virtueel wil bewonderen, kan nog tot en met 9 maart terecht in het Museon in Den Haag, Nederland. Als ik de tijd vind, zal ik zeker proberen om de tentoonstelling nog te bezoeken. De toegangsprijs voor het museum bedraagt volgens de website 7,5 euro. Op zondagen zijn er speciale presentaties waarin gerenommeerde natuurfotografen een woordje uitleg komen geven over hun werk. De prijs voor één presentatie bedraagt 11,5 euro.

Oude header:

Standaard header van het Day Dream thema op WordPress

Nieuwe header:

• Titel en fotograaf: Mallard’s-eye view door Graham Eaton (UK)
• Apparatuur: Nikon D200 + Nikon 12–24mm lens at 12mm; f11 at 1/125 sec; ISO 100; Sea & Sea housing; two Sea & Sea YS 90 strobes.
• Informatie: ‘Het was een koude oktoberdag en ik dook in Llyn Padarn, in het noorden van Wales, zodat de plaatselijke wilde eenden aan me konden wennen. Ik wilde een foto maken van een eend die onder water at. Elke dag ging ik even kijken. Op een moment was het water helder en het oppervlak rustig. Mijn nieuwsgierige vriendje kwam aangezwommen en ik zag de opname voor me, in een omlijsting van plotselinge zonneschijn.
  
  Wilde eenden scharrelen onder water rond. Bij het wateroppervlak zoeken ze insecten en soms ook vis, of ze gaan ‘op hun kop staan’ om dieper bij het voedsel te komen. Britse wilde eenden blijven het hele jaar door in het Verenigd Koninkrijk, terwijl veel eenden uit IJsland en Noord-Europa slechts de winter in Engeland doorbrengen. Het vrouwtje is bruin, het mannetje heeft een opvallend metaalgroene kop, een bruine borst en een witte band rond zijn nek.(vertaling uit de februari-editie van het magazine Duiken)

Volgende keer:

Wildlife Series: Extremen (dvd) – Deel 1: Springers

Voorsmaakje:

Mexicaanse ‘springende bonen’